Rozdział 3

             Budzi mnie pyszny zapach smażonych jajek na bekonie. Przecierając oczy siadam na łóżku i rozglądam się po pokoju. Początkowo nie wiem, gdzie się znajduję. Potem jednak przypominam sobie wszystkie wydarzenia. Słyszę szum wody w łazience. Domyślam się, że to ojciec poszedł się wykąpać. Przeciągam się i podchodzę do stołu. Stoi na nim taca, na niej cztery talerze i dwa kubki oraz dzbanek z kawą, cukiernica i sztućce. Na dwóch talerzach znajduje się dobrze przysmażona jajecznica z boczkiem. Wdycham woń potrawy i nie zastanawiając się dłużej sięgam po jeden z nich. Czuję jak na ten widok ślinka zbiera mi się w ustach. Biorę kubek i napełniam go gorącą kawą. Słodzę ją jedną łyżeczką cukru. Siadam do stołu i zaczynam jeść. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy z tego jaka jestem głodna. W sumie nic dziwnego. Jest już pewnie wieczór, a mój ostatni posiłek był rano.

            - Dobry wieczór – mówi ojciec wychodząc z łazienki.- Smacznego – dodaje po chwili.

            - Dziękuję – odpowiadam.

            Ojciec rzuca ręcznik na łóżko i podchodzi do stołu. Siada i przyłącza się do jedzenia. Ma mokre, potargane włosy. Rysy twarzy są jak zwykle ściągnięte. Ma na sobie tylko bokserki. Zerkam na miejsce, w którym kilkanaście godzin temu była głęboka rana. Teraz nie ma po niej śladu. Potem przenoszę wzrok na jego umięśniony brzuch i zarośniętą klatę. Zastanawiam się jakim cudem facet w jego wieku może mieć takie wyrzeźbione ciało. Zauważam, że ojciec mi się przygląda. Czuję jak moje policzki zaczynają płonąć i spuszczam wzrok wpatrując się w pusty już talerz.

            - Meg – zaczyna ojciec, jakby chciał coś powiedzieć, lecz nic więcej nie dodaje. Z jego ust wydobywa się tylko ciche westchnienie.

            Podnoszę głowę i znów patrzę na niego. Tym razem spoglądam mu w oczy. Patrzymy na siebie w milczeniu. Pierwszy raz w życiu zauważam u ojca emocje. W jego zawsze zimnych oczach dostrzegam teraz ból i cierpienie. Srogie spojrzenie staje się pełne troski i obawy. Szybko odwracam wzrok. Nie chcę widzieć tych uczuć. Boję się, że on już nigdy nie będzie tak na mnie patrzył, że to co przed chwilą ujrzałam jest chwilowe i zaraz się ulotni. Nie chcę pamiętać, że stać go na okazanie jakichkolwiek uczuć.

            Wstaję i idę do łazienki. Zwilżam twarz zimną wodą. Nie wierzę w to, co przed chwilą zobaczyłam. Przecież on nigdy nie okazywał ludzkich uczuć w stosunku do mnie. Zawsze traktował mnie, jakbym nie była jego córką, tylko uczennicą. Ciągle kazał mi ćwiczyć, biegać. Nigdy nie oszczędzał na treningach, a nasze rozmowy były wyzbyte z jakichkolwiek uczuć, myślę. Nagły natłok myśli sprawia, że zaczynam dusić się w ciasnej i wilgotnej łazience. Muszę wyjść i wyładować się na czymś. Niestety obecnie nie jest to możliwe. Nie pozostaje mi nic innego, jak wziąć prysznic i spróbować zapomnieć o szoku, jakiego przed chwilą doznałam. Nalewam całą wannę gorącej wody, zdejmuję ubranie i zanurzam się po szyję. Próbuję się wyluzować i wyłączyć kłębiące się w głowie myśli.

            Wychodzę z łazienki i zauważam, że ojca nie ma w pokoju. Na moim łóżku leży liścik:

                        Margaret,

            Musiałem wyjść, ponieważ jestem potrzebny do Twojej inicjacji. Jest już prawie północ, dlatego zapewne ktoś zaraz po ciebie przyjdzie. Nałóż strój matki, zwiąż włosy i czekaj.

                                                                                                                      Tata

P.S. Muszę cię uprzedzić, że próba inicjacji będzie twoim nowym początkiem… lub końcem.

            Po przeczytaniu ostatniej linijki robi mi się niedobrze i czarno przed oczami. Nieświadomie ubieram się w kostium i związuję włosy, jak kazał ojciec. Podchodzę do stołu i wypijam duszkiem cały kubek zimnej kawy. Jestem oszołomiona. Co oznacza ten „koniec”? Mogę umrzeć…? Może to stąd u ojca te nagłe uczucia? Mam mętlik w głowie. Nagle ktoś puka do drzwi i wchodzi do pokoju.

            - Czas na twoją inicjację. Mam cię na nią zaprowadzić – mówi do mnie męski głos, wydobywający się spod wielkiego czarnego kaptura. Z jego postury wynika, że jest dobrze umięśniony. Ma około 180 cm wzrostu. Ubrany jest w czarny habit z kapturem, który zasłania jego twarz.

            Idę za nim posłusznie, tym samym ponurym, długim, kamiennym korytarzem, którym prowadził mnie i ojca Uranos kilka godzin wcześniej. Mężczyzna zatrzymuje się przed drzwiami prowadzącymi do głównej sali. Wymawia słowa w jakimś dziwnym języku, rękoma wykonuje skomplikowane gesty i otwiera drzwi. Wchodzimy do środka. Cała sala pogrążona jest w półmroku. Piękne żyrandole są zgaszone, a jedynym źródłem światła są wszędzie rozstawione świece. Pomieszczenie wypełnia zapach spalonych ziół. Mężczyzna zmierza w kierunku schodów. Na ich szczycie zauważam obłożony kwiatami i ziołami marmurowy stół. Wokół niego stoi siedem osób. Każda z nich ubrana jest w taki sam habit jak mój przewodnik. Wszyscy nucą pod nosem jakąś melodię. Brzmi jak jedna z buddyjskich pieśni. Oblewa mnie zimny pot i przechodzą mnie ciarki. Na widok zakapturzonych postaci, ich śpiewu i ciemności mój umysł każe mi uciekać. Nie robię jednak tego i dalej idę za zakapturzoną osobą. Kiedy docieramy na górę zauważam, że oprócz wielkiego stołu na końcu półkolistego sklepienia stoi mniejszy stolik. Jest na nim waza, złoty kielich, zioła, kamienie i mała miseczka z jakąś czarną mazią, obok której leży coś na kształt pióra. Ponadto wielki stół, który z dołu wydawał się prostokątny okazał się kwadratowy. Przystaję przy nim i wpatruję w zakapturzone postacie.

            - Już czas – odzywa się jeden z nich. Po głosie poznaję, że to Uranos. Śpiew milknie, a starzec odwraca się w moja stronę. – Margaret, połóż się tam krzyżem na brzuchu – wskazuje ręką na kwadratowy stół, a ja wykonuję jego polecenie.

            Marmur jest zimny w dotyku i kiedy się na niego kładę przechodzi mnie fala dreszczy. Leżę obserwując otaczających mnie ludzi i wyczekuję na dalsze polecenia. Mój przewodnik dołącza do siódemki i wszyscy razem okrążają stół, na którym leżę. Czterech z nich w każdym rogu stawia i zapala świecę. Pozostali stają po bokach i palą małe bukieciki nieznanych mi ziół i kwiatów. Dym z nich pochodzący drażni mnie w oczy, a od zapachu zaczyna kręcić mi się w głowie. Uranos staje nad moją głową. Wyciąga w górę ręce i zaczyna przemawiać silnym, pełnym mocy głosem:

Gdy w osiemnaste urodziny zegar północ wybije,

To znak by przyjąć nowe imię.

Obudzić w sobie mistyczne moce,

I dołączyć do Dzieci Nocy.

Dziś taka chwila nadeszła,

By słabość i bezsilność odeszła.

Do nowej społeczności dziś wejdziesz,

Gdzie ze złem i czarną magią walczyć będziesz.

W niepamięć należy puścić chwile człowieczeństwa,

By stać się istotą pełną siły i męstwa.

Mistyczną duszę w swe ciało wchłoniesz tej nocy,

I poznasz smak niezwyciężonej mocy.

            Nagle cała ósemka zaczyna chodzić dookoła stołu. Każdy z nich ma w ręku po kilka bukiecików z ziołami i kwiatami. Podpalają je po kolei od świec palących się na stole. Uranos kontynuuje recytację wymawiając nazwy palonych roślin, od których zaczyna mnie mdlić.

Szałwia i lawenda twą duszę oczyszczą,

Byś mogła w siebie przyjąć moc mistyczną.

Cynamon wzmocni siłę psychiczną,

Pokrzywa wspomoże potęgę fizyczną.

Krwawnik pomoże równowagę zachować,

By ciało z umysłem mogło współpracować.

Kora brzozy w ostatnim akcencie,

Niech zwiąże swą mocą te zaklęcie.

            Zgliszcza wszystkich roślin padają dookoła stołu. Wonie ziół mieszają się ze sobą tworząc niezwykłą kakofonię różnych zapachów. Uranos kończąc zaklęcie podchodzi do małego stoliczka, bierze z niego miseczkę z mazią i „pióro”. Podchodzi do mnie. Zamacza narzędzie w miksturze. Podciąga moje kimono na plecach i przykłada do nich pióro. Rysuje tam jakiś wzór, od którego skóra zaczyna przeraźliwie piec, jakby ktoś dotykał mnie rozżarzonym do białości metalem. Spazmy bólu przenikają przez moje ciało. Czuję jak znaki wypalają się na skórze. Przechodzę niewiarygodne tortury. Krzyczę w niebogłosy, a mój głos niesie się echem po całej sali. Uranos kreśląc mi na plecach znaki, wymawia słowa:

            - Dziś zmieniasz się w Dziecko Nocy. Twe nowe imię to Atena, noś je z dumą. Bądź waleczna i silna jak ta bogini.

            Po tych słowach wylewa na moje plecy jakiś olejek. Czuję strużki krwi spływające bokami po moim ciele od wypalonych ran. Olej jeszcze bardziej je podrażnia, tak że mój krzyk przeradza się w cienki pisk. Robi mi się czarno przed oczami, czuję że zaraz zemdleję z powodu katuszy jakich doświadczam. Nagle jednak ból ustępuje i czuję jedynie pustkę w głowie. Wzory na plecach już nie pieką i zaczynają jaśnieć. Czuję jak moje ciało zaczyna się unosić do góry. Nie kontroluję swoich ruchów. Zaczynam lewitować nad stołem. Wiszę w powietrzu i patrzę na wszystkich z góry. Mimowolnie wyciągam ręce przed siebie. Słyszę okrzyki zdumienia i przerażenia. Ludzie szepczą do siebie „Co się dzieje?”, „Czy jej ciało odrzuca przemianę?”. Moje usta się otwierają i przemawiam nie swoim głosem:

            - Moje dzieci, bądźcie pozdrowieni. To ja Gaja, wasza pierworodna Matka. – na te słowa wszyscy zdejmują kaptury z głów i wykonują ukłon w stronę bogini. - Zesłano mnie tu, abym was ostrzegła. Jeden z moich synów, Kronos planuje zemstę za moją śmierć. Zbiera siły i będzie walczył przeciwko wam. Przemawiam właśnie przez ciało wybranki. Ona was wszystkich uratuje…

            Jej głos zaczyna cichnąć a moje ciało opada z powrotem na marmurowy blat. Moja świadomość powraca. Plecy znów strasznie pieką. Kimono przykleiło się do zadanych ran. Mimo wszystko w oszołomieniu unoszę lekko głowę i rozglądam się po sali. Wszyscy wpatrują się we mnie z szeroko otwartymi oczami. Uranos świdruje mnie dziwnym wzrokiem, jakby chciał mnie nim zabić. Po chwili jednak jego twarz łagodnieje.

            - Strasznie chce mi się pić i bolą mnie głowa i plecy. Dlaczego wszyscy się tak na mnie patrzycie? – pytam ze zdziwioną miną, rozglądając się po twarzach osób stojących dookoła mnie.

            - Nie ruszaj się! – krzyczy Uranos. – Inicjacja się jeszcze nie zakończyła. Nie wolno ci zejść ze stołu dopóki ci nie pozwolę. – Podchodzi do małego stolika, napełnia kielich wywarem z wazy i podchodzi do mnie. – Usiądź – nakazuje i podaje mi kielich. Gestem wskazuje, że mam go opróżnić. Z wielkim trudem udaje mi się podnieść. Przechodzę mękę kiedy staram się doczłapać po stole do Uranosa. Kiedy już mi się udaje łapię za kielich i biorę pierwszy łyk. Czuję niezmierną ulgę, kiedy napar okazuje się być zwykłą miętą. Zaczynam wypijać zawartość, a Uranos w tym czasie wypowiada kolejne zaklęcie:

Niech napar z mięty doda ci mocy,

Byś stała się godnym Dzieckiem Nocy.

Wszystkie zaklęcia niech złączy,

I twą duszę z Ateny duszą połączy.

            Kiedy kończę pić, czuję jak robi mi się słabo i zaczyna kręcić mi się w głowie. Zaczynam chwiać się na nogach i tracę przytomność.

Chwilę później budzę się, ale nie jestem już w tym samym miejscu. Znajduję się zupełnie gdzie indziej. Jestem na wielkiej arenie greckiej. Stoję na dużym okrągłym placu z piasku otoczona ze wszystkich stron trybunami. Nie ma na nich na szczęście nikogo. Na przeciwko mnie znajduje się wejście. Zauważam że z jego mroku wyłania się postać. Kiedy zaczyna się do mnie zbliżać, ze zdziwieniem stwierdzam że jest… mną. Gapię się na siebie szeroko otwartymi oczami i ustami. Jedyną rzeczą jaka nas różni to oczy. Ona ich nie posiada, zamiast tego ma czarne dziury. Ubrana jest tak jak ja w białe kimono z czarnym pasem, lecz do pasa przywiązany ma miecz. Włosy ma związane w koński ogon. Na jej twarzy igra złośliwy uśmieszek.

- Siema! – woła do mnie druga ja. – Widzę, że przeszłaś pierwszą fazę inicjacji.

- Jak to pierwszą? Gdzie ja jestem? Co się dzieje?

- Jesteś na greckiej arenie, gdzie odbywały się igrzyska olimpijskie. Musimy tutaj stoczyć walkę – mówiąc to wyjmuje katanę i zaczyna mnie atakować.

Napiera na mnie raz za razem. Z trudem udaje mi się uniknąć jej ciosów. Na szczęście ojciec uczył mnie szermierki i walki mieczem, więc wiem jak mam się poruszać. Obie krążymy po stadionie. Ona ciągle atakuje nie dając mi ani chwili wytchnienia. Co dziwniejsze nie wydaje się być zmęczona, gdzie ja już ledwo się poruszam.

- Użyj swojej wewnętrznej czakry i przywołaj swój miecz – mówi do mnie rozbawionym tonem. Wygląda tak jakby ta walka sprawiała jej przyjemność.

- Jakiej czakry, nie wiem o czym do mnie mówisz – mówię zdziwiona, choć po tym co przeszłam nie powinno mnie już nic dziwić.

- Hahaha, ty naprawdę nie masz pojęcia co się dzieje! – krzyczy napierając dalej mieczem i śmiejąc się ze mnie. Po chwili przystaje i mówi już poważnym tonem – Jeśli w ciągu najbliższej godziny mnie nie zabijesz to umrzesz, a ja razem z tobą. Skoncentruj się. Widziałam jak twój ojciec ciebie uczy. Wykorzystaj to. Moje zdolności walki pochodzą od ciebie, bo jestem tobą.

- Co?! – przystaję zdezorientowana. Niestety przez moje rozkojarzenie dostaję kataną w ramię. Padam na kolana z bólu i łapię się za rozciętą ranę. Czuję jak krew spływa mi po ramieniu.

- Jestem twoją czarną stroną. Musisz mnie pokonać, aby zyskać pełnię swoich mocy. Przypomnij sobie Meg, nasz ojciec uczył cię jak kumulować w sobie energię.

To mówiąc odskakuje ode mnie by przyjąć inną pozycję. Ja natomiast już wiem co moje drugie ja ma na myśli. Klęcząc, zamykam oczy i zaczynam wyobrażać sobie jak krążąca we mnie energia skupia się w jednym punkcie. Tak jakby tworzyła się coraz większa i większa kula w środku mnie. Zaczynam czuć przepływającą przez moje ciało moc. Otwieram oczy i widzę jak wokół mnie wibruje powietrze i otacza mnie czerwona aura.

- No! W końcu załapałaś. Teraz przywołaj swój miecz i będziemy mogły walczyć na poważnie.

- Ale jak mam to zrobić?

- Wypowiedz jego imię. Proste.

- Jak takie narzędzie jak miecz może mieć imię? – pytam zdezorientowana.

- Normalnie, każda katana posiada duszę. Ja jestem duszą twojego miecza. By zyskać nad nim kontrolę i pełnię swoich mocy musisz mnie zabić i pokonać w ciągu godziny. Pozostało ci już 38 minut, moja droga, śpiesz się – mówiąc to rzuciła mi przebiegły uśmieszek i znowu zaatakowała. Tym razem jest to szybszy i bardziej zdecydowany atak od poprzednich. Ledwo mogę ujrzeć jej ruchy, by ich uniknąć. – Imię twojego miecza pochodzi z przeszłości. Jest ono częścią twojego życia – zaczyna napierać coraz mocniej i poruszać się coraz szybciej. Widzę tylko rozmazaną postać.

Nagle przychodzi mi do głowy jedno imię z dzieciństwa, które pamiętam od zawsze i tak naprawdę nie wiem skąd je znam. Kiedy byłam mała zawsze tak nazywałam bohaterki bajek, które opowiadała mi babcia na dobranoc, a potem kiedy zmarła nadawałam tak imiona wszystkim moim lalkom.

- Zyrra! – krzyczę a w mojej dłoni pojawia się piękny, srebrny miecz. W ostatniej chwili udaje mi się odeprzeć niebezpieczny i potężny zamach mojej napastniczki. Teraz kiedy mam już miecz i czuję przepływającą przeze mnie czakrę zaczynam atakować.

- Brawo! Przypomniałaś sobie moje imię.

- Tak, i zamierzam cię pokonać.

Trzymając pewnie miecz zaczynam naparzać na przeciwniczkę. Wykonuję serię ciosów, które Zyrra sprawnie blokuje. Skupiam się jeszcze bardziej na czakrze, aby skumulować jej w sobie jeszcze więcej. Czuję jak przepływa przeze mnie i rozlewa się po całym ciele. Wpływa w moje mięśnie i daje mi moc oraz siłę. Teraz mogę dostrzec wszystkie ruchy, jakie wykonuje Zyrra. Kiedy próbuje mnie zaatakować blokuję atak ręką i wbijam jej miecz w brzuch, lecz z zadanej rany nie leje się krew. Ona uśmiecha się do mnie. W jej oczach widzę dumę.

- Dobrze się spisałaś, Meg. Teraz kiedy mnie pokonałaś moja dusza wejdzie w miecz ale nie martw się, jeszcze się spotkamy. Za chwilę się obudzisz i staniesz się Dzieckiem Nocy. Do zobaczenia.

Wypowiadając ostatnie słowa jej ciało zaczyna świecić tak mocno że muszę zamknąć oczy. Czuję jak miecz drga mi w dłoni. Nie do końca wiem co się teraz stanie. Kiedy otwieram oczy nadal leżę na kwadratowym stole. Zauważam, że wszyscy patrzą się na mnie w milczeniu.

- Od dziś jesteś Dzieckiem Nocy, Ateno. Powiedz jak brzmi imię twojego miecza – mówi Uranos, przerywając ciszę.

- Zyrra – odpowiadam i czuję w mojej dłoni coś zimnego. Zerkam na nią i widzę, że moja katana pojawiła się wraz z wypowiedzeniem jej imienia. Uśmiecham się do siebie głaszcząc jej rękojeść.

- Teraz możesz już zejść ze stołu. Inicjacja przebiegła pozytywnie.

Słysząc te słowa wstaję, zabierając ze sobą miecz. Nagle zaczynam czuć lekkie szczypanie w dolnej partii pleców. Podchodzę do ojca, który był jednym z uczestników mojej przemiany.

            - Tato, mógłbyś sprawdzić czy mam coś tutaj? – Podnoszę kimono na plecach do góry. Słyszę jak ojciec wciąga powietrze. Odwracam się i widzę niedowierzanie w jego oczach. – Co się stało? Co tam jest? – pytam gorączkowo, bojąc się, że to coś złego.

            - Bogini Gaja właśnie oznaczyła cię runami. To wielki zaszczyt. Niewielu z nas może się poszczycić naznaczeniem. Tylko wielce zasłużeni wojownicy zostają obdarowani znakami.

            - Czyli… czyli co to znaczy?

            - To znaczy, że bogini cię wybrała, Meg. Jesteś najmłodszą, która dostąpiła tego zaszczytu. Dobrze, że żyjesz.

            Uradowana, że przeżyłam i nadal będę żyć, zbiegam ze schodów. W sumie, to nie zbiegam, a zeskakuję z samego szczytu dwudziestu schodków i lekko opadam na sam dół. Przystaję, by spojrzeć na ojca. On stoi i się uśmiecha. Tak, uśmiecha się od ucha do ucha! Patrzy na mnie dumnym wzrokiem! Pójdź do sypialni, zaraz do ciebie dołączę, szepcze głos ojca. Dopiero teraz odkrywam, jak bardzo mam wyostrzone zmysły. Wzrok pozwala mi dostrzec małe drobinki kurzu, unoszące się w powietrzu i zabawnie mrugające w blasku świec. Słuch wyłapuje najcichsze dźwięki, dochodzące z kilkuset metrów. Mam zwinne, gibkie ciało. Mięśnie są silne i twarde. Czuję przepływającą przeze mnie czakrę, która daje mi dodatkową siłę. Zauważam zmiany w całym moim ciele. Wszystko ci tam wyjaśnię, dodaje ojciec. Dobrze, odpowiadam, chowam Zyrrę za pasek kimona i zmierzam w stronę naszego pokoju.

********
Mam nadzieję, że ten rozdział spodoba się wam tak samo jak pozostałe.
Miłego czytania,
Meg :*