Rozdział 1

         Biegnę… Biegnę prosto przed siebie, rozglądając się dookoła. Brak mi tchu, moje płuca płoną, lecz muszę biec dalej. Nie wiem tylko, dokąd zmierzam. Wiem, że nie uciekam przed nikim, ale podążam na ratunek. Błądzę zadyszana i spocona po ciemnych ulicach Memphis. Muszę kogoś uratować, kogoś dla mnie ważnego. Widzę przed sobą twarz. Mam ją wyrytą w swojej pamięci, jakbym już wcześniej znała tę osobę, choć w rzeczywistości jest mi obca. Nie wiem czemu tak bardzo zależy mi na uratowaniu jej. Po prostu biegnę uliczkami miasta w środku nocy, ile mam sił w płucach i nogach, żeby ją ocalić przed nieuchronną śmiercią. Gorączkowo szukam miejsca, w którym jest. Biegnę, walcząc o każdy kolejny oddech….

Budzę się cała spocona, wciągając w płuca wielki haust powietrza. To był sen, tylko sen i nic więcej. Powtarzam sobie to zdaniesiadając na łóżku. Oddycham powoli i głęboko napełniając piekące płuca tlenem. Kiedy udaje mi się uspokoić, kładę się z powrotem ale wiem, że już nie zasnę. Jest 4:48. Budzik mam ustawiony na 7:00, ale postanawiam już wstać. Schodzę na dół do kuchni po szklankę wody.

- Już nie śpisz?- pyta ojciec, kiedy wchodzę do kuchni.- Aż tak bardzo stresujesz się pierwszym dniem w nowej szkole?

- Nie. Przywykłam już do zmieniania szkół średnio co pół roku- mówię ironicznie nalewając sobie wodę do szklanki.- Nie śpię, bo miałam dziwny sen, po którym raczej nie zasnę. A ty czemu już na nogach?

- Dopiero wróciłem- odpowiada zmęczonym głosem.

Po tych słowach odwracam się i patrzę na ojca. Zauważam jego ubłocone spodnie i podartą koszulkę. Ręce ma całe podrapane i we krwi. Czuję jej metaliczny zapach, który pochodzi z rozcięcia na jego lewym boku. Rana jest poszarpana. Miejscami widać rozdarte mięśnie. Krew skapuje na podłogę z przesiąkniętej już koszuli, robiąc wielką czerwoną plamę. Miejscami zdążyła już zakrzepnąć, tworząc czarne strupy na ciele ojca i przyklejając do niego koszulę.

- Tato! Gdzie ty byłeś?!- Odstawiam szklankę i szybko podchodzę do ojca, żeby obejrzeć ranę.– Pokaż. Jest głęboka i wygląda okropnie. Trzeba to przemyć i opatrzeć.

- Meg, nic mi nie jest. To tylko draśnięcie.

- Jak to nic?! Nie ruszaj się, zaraz wracam. - Oburzona biegnę na górę po apteczkę.

Kiedy idę po schodach, zastanawiam się gdzie o tej porze mógł przebywać 45-letni mężczyzna i w dodatku wrócić w takim stanie, trzymając się na nogach i nie mdlejąc. Ta rana, a raczej rozcięcie ma jakieś 20cm długości i pewnie z 3cm głębokości, a ojciec nie dość że sam, o własnych siłach przyszedł do domu Bóg wie skąd, to jeszcze stoi sobie w kuchni i udaje, że nic się nie stało. Chwytam apteczkę z łazienki i pędzę na dół, żeby jak najszybciej przemyć ranę i zawieźć go do szpitala.

Kiedy docieram do kuchni taty tam nie ma. Obchodzę cały dom, bojąc się że mógł w każdej chwili stracić przytomność od zbyt dużego ubytku krwi. Znajduję go w sypialni. Stoi do mnie tyłem i ściąga ubranie.

- Tato, prosiłam żebyś został w kuchni- mówię podchodząc do niego.- Jak zwykle mnie nie słuchasz- dodaję z pretensją w głosie.

- Już mówiłem. Nic mi nie jest– odpowiadai odwracając się do mnie wskazujena ranę.- Widzisz, już jest dobrze.

Stoję jak wryta wypuszczając apteczkę z ręki, wskazując drugą dłonią na cięcie. Nie mogę uwierzyć własnym oczom. Rana, która jeszcze 5 minut temu krwawiła i wyglądała jakby wnętrzności miały zaraz wylecieć z żołądka mojego ojca, teraz wygląda jak lekkie skaleczenie nożem. W dodatku świeci się na zielony kolor. To jest dla mnie szok. Jak, tak poważny uraz może zagoić się w 5 minut i… świecić?

- Ale…, ale jak…?- nie mogę wyksztusić z siebie słowa. Kompletnie mnie zamurowało.

- Wytłumaczę ci wszystko w swoim czasie. Teraz wybacz, lecz pójdę się umyć i położyć, bo jestem zmęczony.

To powiedziawszy obrzuca mnie chłodnym spojrzeniem i wychodzi z pokoju. Ja ciągle stoję zszokowana tym, co przed chwilą zobaczyłam. Zapominam nawet o moim śnie. Po około 10 minutach zbieram się w sobie, aby pójść do pokoju. Powoli odwracam się i na zdrętwiałych od stania nogach idę do mojej sypialni. Siadam na łóżku i patrzę ślepo przed siebie. Ciągle jestem w szoku. Co to było? Jak to się mogło stać? Co tata robił w nocy? Czym się zajmował? Czy on jest człowiekiem? Nachodzą mnie setki pytań i wątpliwości. Niestety tylko ojciec zna na nie odpowiedź. Wzdycham ciężko.

- Gdyby mama żyła na pewno powiedziałaby mi co się dzieje- mówię sama do siebie, zaciskając dłonie w pięści z nerwów, że ojciec kolejny raz mnie spławia. Strasznie mi jej brakuje, choć nigdy jej nie znałam. Zmarła przy moim porodzie. Spoglądam na zegarek. Dochodzi wpół do szóstej. Muszę uciec od plątaniny myśli i odreagować nocne i poranne doznania. Mając jeszcze dużo czasu, postanawiam pójść do siłowni i poćwiczyć.

Wstaję z łóżka. Przebieram się z piżamy w ulubione dresy i schodzę na dół do piwnicy. Wchodzę do salki, włączam swoją ulubioną płytę Dragonforce na full (siłownia jest dźwiękoszczelna, a przy metalu najlepiej mi się ćwiczy), nakładam rękawice i podchodzę do worka. Uderzam w niego raz za razem, od czasu do czasu kopiąc i wydając ciche stęki z wysiłku. Moje ruchy i ciosy podsyca piosenka „My spirit will go on”. Kiedy już rozładowuję pierwszy przypływ złości i energii staję na środku i zaczynam się wyciszać. Przyszedł czas na karate. Zaczynam powtarzać szereg ciosów, uderzeń i uników. Po wykonaniu kilku serii i wyładowaniu całej energii, wyłączam radio i idę wziąć prysznic. Zimna woda działa kojąco na moje zmęczone mięśnie. Czuję jak powoli schodzi ze mnie całe napięcie z dzisiejszego dnia. Ciało zaczyna się rozluźniać i relaksować. Zaczynam szykować się na pierwszy dzień w nowej szkole. Ubieram dżinsy i bluzę typu kangurek z kapturem, wiążę włosy w koński ogon. Ze względu na całe życie spędzone z ojcem i jego twarde, wojskowe wychowanie zawsze ubieram się w jak najwygodniejsze i najluźniejsze ciuchy, nie dbając o podkreślenie kobiecej figury czy makijaż. Schodzę na dół, jem śniadanie, biorę plecak i wychodzę z domu na zalaną słońcem Riverside Blvd. Przed wyjściem spoglądam jeszcze na zegarek wiszący w holu. Niestety mówi mi, że na pierwszą lekcję się spóźnię. Idąc przez trawnik w stronę ulicy przelatuje mi przez głowę tylko jedna myśl: „Dzień się jeszcze nie skończył. On się dopiero zaczął.” Intuicja mówi mi, że się nie mylę. Co gorsza, tak się zaczynają moje osiemnaste urodziny…